تاريخ : پنجشنبه یازدهم اسفند 1390 | 14:53 | نویسنده : مازیار کاهنی

آموزش عمل جراحی آپاندکتومی

:: With the patient in the supine position, place an 8–10 cm incision over McBurney’s point or the point of maximum tenderness you have previously marked (Figure 7.15). Note that this incision should be smaller in a child. Deepen the incision to the level of the external oblique aponeurosis and cut through this in line with its fibres (Figure 7.16). Split the underlying muscles along the lines of their fibres using blunt dissection with scissors and large straight artery forceps (Figure 7.17). Use a “gridiron” technique by splitting and retracting the muscle layers until the extraperitoneal fat and the peritoneum are exposed. Lift the peritoneum with two pairs of artery forceps to form a tent and squeeze this with your fingers to displace the underlying viscera. Incise the peritoneum between the two pairs of artery forceps.
Figure 7.15
Figure 7.15

Figure 7.16
Figure 7.16

Figure 7.17
Figure 7.17

:: Aspirate any free peritoneal fluid and take a specimen for bacteriological culture. If the appendix is visible, pick it up with a non-toothed or a Babcock forceps. The appendix may be delivered by gently lifting the caecum with the anterior taeniae coli. An inflamed appendix is fragile so deliver it into the wound with great care. The position of the appendix is variable (Figures 7.18 and 7.19). Locate it by following the taeniae coli to the base of the caecum and lifting both the caecum and the appendix into the wound (Figure 7.20).
Figure 7.18
Figure 7.18

Figure 7.19

Figure 7.19

 

Figure 7.20
Figure 7.20

::

Divide the mesoappendix (containing the appendicular artery) between artery forceps close to the base of the appendix. Ligate it with 0 absorbable suture (Figures 7.21–7.23). Clamp the base of the appendix to crush the wall and reapply the clamp a little further distally (Figures 7.24 and 7.25). Ligate the crushed appendix with 2/0 absorbable suture. Cut the ends of the ligature fairly short and hold them with forceps to help invaginate the appendix stump.

Insert a 2/0 absorbable, purse-string suture in the caecum around the base of the appendix (Figure 7.26). Divide the appendix between the ligature and the clamp and invaginate the stump as the purse-string is tightened and tied over it (Figure 7.27). The purse-string is traditional, but optional. Simple ligation is adequate and the preferred technique if insertion of a purse-string is at all difficult.

Figure 7.21
Figure 7.21

Figure 7.22

Figure 7.22

 

Figure 7.23

Figure 7.23

 

Figure 7.24

Figure 7.24

 

Figure 7.25

Figure 7.25

 

Figure 7.26

Figure 7.26

 

Figure 7.27

Figure 7.27

 

:: Close the abdominal wound using:
Continuous 2/0 absorbable suture for the peritoneum
Interrupted 0 absorbable sutures for the split muscle fibres
Interrupted or continuous 0 absorbable for the external oblique aponeurosis
Interrupted 2/0 monofilament non-absorbable for the skin.

If there is severe inflammation or wound contamination, do not close the skin, but pack the skin and subcutaneous layers with damp saline gauze for delayed primary closure.



تاريخ : جمعه چهاردهم بهمن 1390 | 14:5 | نویسنده : مازیار کاهنی
“Narkos” واژه سوئدی مترادف برای بیهوشی است و "بدون احساس" معنی میدهد. با توجه به نوع عمل جراحی یا آزمایشی که باید انجام شود انواع مختلف بیهوشی به کار برده میشود. انتخاب روش بیهوشی به سن کودک، نوع عمل جراحی و همچنین وضعیت سلامتی بیمار بستگی دارد. پزشک متخصص بیهوشی مسئول این تصمیمگیری است.

بیهوشی عمومی:

بیهوشی عمومی بسیار معمول اسaت و بدین معناست که بیمار به خواب عمیقی فرو میرود و مسکن درد دریافت میکند. اعمال این نوع بیهوشی معمولا با تزریق داروی بیهوشی در سیاهرگ یا تنفس ماده بیهوشی از طریق یک ماسک صورت میگیرد. بیهوشی از طریق ورود مداوم گاز یا تزریق سیاهرگی، به همراه داروهای مسکن حفظ میشود.

بیهوشی منطقهای:

بیهوشی منطقهای یعنی استفاده از داروی بیهوشی موضعی در نزدیکی بخشی از بدن که دارای رشتههای عصبی زیاد است. این کار باعث بیحس شدن بخشی از بدن میشود که توسط آن رشته اعصاب تغذیه میشد. این نوع بیهوشی معمولا به طور خاص برای کودکان به هنگام بیهوشی عمومی انجام میشود. این روش ترجیحا به عنوان مکمل بیهوشی عمومی اعمال میشود تا درد طی جراحی و پس از آن تسکین داده شود. بیهوشی اپیدورال یا اسپاینال مثالهایی از بیهوشی منطقهای هستند.

بیهوشی موضعی:

بیهوشی موضعی بدین معنی است که داروی بیهوشی رو یا زیر پوست استعمال میشود. بدون توجه به چگونگی وارد شدن آن به بدن، بیهوشی موضعی از انتقال احساس درد در فیبرهای عصبی که با ماده بیهوشی تماس پیدا میکنند جلوگیری به عمل میآورد که در اینصورت ناحیه مورد نظر بیحس میشود. کرم EMLA یک داروی بیهوشی موضعی است که پیش از قرار دادن لوله سیاهرگی، روی پوست مالیده میشود. بیهوشی موضعی همچنین میتواند به همراه بیهوشی عمومی اعمال شود تا احساس درد را طی مدت جراحی و پس از آن کاهش دهد.



تاريخ : جمعه چهاردهم بهمن 1390 | 14:4 | نویسنده : مازیار کاهنی

ulcer peptic


    اطلاعات‌ اولیه‌

   توضیح‌ كلی‌
زخم‌ پپتیك‌ عبارت‌ است‌ از یك‌ خوردگی‌ كوچك‌ در لوله‌ گوارش‌. شایع‌ترین‌ نوع‌ آن‌ (زخم‌ دوازدهه‌) در 30 سانتیمتر اول‌ روده‌ كوچك‌ بعد از معده‌ رخ‌ می‌دهد. زخم‌ هایی‌ كه‌ در معده‌ تشكیل‌ می‌شوند، زخم‌ معده‌ خوانده‌ می‌شوند. یك‌ زخم‌ مسری‌ یا سرطانی‌ نیست‌. زخم‌ها می‌توانند تمامی‌ سنین‌ را مبتلا می‌كنند. زخم‌های‌ دوازدهه‌ تقریباً همیشه‌ خوش‌خیم‌ هستند در حالی‌ كه‌ زخم‌ معده‌ ممكن‌ است‌ بدخیم‌ باشند
علایم‌ شایع‌
دردی‌ با مشخصات‌ زیر:
ـ احساس‌ سوزش‌، سوراخ‌ شدن‌ یا ساییده‌ شدن‌ به‌ مدت‌ 30 دقیقه‌ تا 3 ساعت‌. درد غالباً به‌صورت‌ سوزش‌ سردل‌، سوء هاضمه‌ یا گرسنگی‌ تعبیر می‌شود.
ـ درد معمولاً در بالای‌ شكم‌ ولی‌ گاهی‌ زیر قفسه‌ سینه‌ است‌.
ـ در برخی‌ افراد درد بلافاصله‌ پس‌ از خوردن‌ رخ‌ می‌دهد؛ در سایرین‌ ممكن‌ است‌ تا ساعت‌ها بعد ایجاد نشود. غالباً شخص‌ را در شب‌ از خواب‌ بیدار می‌كند.
ـ درد می‌آید و می‌رود. ممكن‌ است‌ دوره‌های‌ كوتاه‌ بدون‌ درد جایگزین‌ هفته‌ها درد متناوب‌ گردد.
ـ درد ممكن‌ است‌ با نوشیدن‌ شیر، غذاخوردن‌، استراحت‌ یا مصرف‌ ضد اسیدها تسكین‌ یابد.
كاهش‌ اشتها و وزن‌ (در زخم‌ دوازدهه‌ ممكن‌ است‌ افزایش‌ وزن‌ وجود داشته‌ باشد زیرا افراد بیشتر می‌خورند تا راحت‌تر شوند).
استفراغ‌ مكرر
مدفوع‌ در خون‌
كم‌خونی‌
   علل‌
تقریباً تمامی‌ زخم‌ها ناشی‌ از داروهای‌ ضد التهاب‌ غیراستروییدی‌، عفونت‌ با باكتری‌ هلیكوباكترپیلوری‌ یا ترشح‌ بیش‌ از حد اسید هستند، به‌ نظر نمی‌رسد ناشی‌ از استرس‌ یا اضطراب‌ باشند.
    عوامل‌ افزایش‌دهنده‌ خطر
سابقه‌ خانوادگی‌ زخم‌
سیگار كشیدن‌
سوء مصرف‌ الكل‌
استفاده‌ از داروهای‌ ضد التهاب‌ غیر استروئیدی‌ (مثل‌ آسپرین‌)
خستگی‌ یا كار بیش‌ از حد
رژیم‌ غذایی‌ نامناسب‌، وعده‌های‌ غذایی‌ نامنظم‌ و نخوردن‌ برخی‌ وعده‌ها
گروه‌ خونی‌ O (برای‌ زخم‌های‌ دوازدهه‌)
   پیشگیری‌
در حدامكان‌ از عوامل‌ خطرزا بپرهیزید.
   عواقب‌ مورد انتظار
معمولاً با تغییر شیوه‌ زندگی‌ و درمان‌ طبی‌ علاج‌ می‌یابد ولی‌ ممكن‌ است‌ عود كند.
    عوارض‌ احتمالی‌
سوراخ‌ شدن‌ (خوردگی‌ زخم‌ در طول‌ جدار روده‌) همراه‌ با عفونت‌ یا خونریزی‌ به‌ داخل‌ شكم‌ بعد از آن‌.
خونریزی‌ به‌ داخل‌ روده‌
تغییر بدخیمی‌ در زخم‌
    درمان‌

    اصول‌ كلی‌
آزمون‌های‌ تشخیصی‌ می‌توانند شامل‌ بررسی‌های‌ آزمایشگاهی‌ خون‌ و مدفوع‌، آندوسكوپی‌ همراه‌ با بیوپسی‌ برای‌ تشخیص‌ هلیكوباكتر پیلوری‌ ، بررسی‌های‌ رادیوگرافیك‌ با باریوم‌ و گاهی‌ بیوپسی‌ از مخاط‌ (برای‌ ردكردن‌ سرطان‌) باشند.
بستری‌ كردن‌ در بیمارستان‌ به‌ خاطر عوارضی‌ چون‌ خونریزی‌ از زخم‌ یا سوراخ‌ شدگی‌ یا انسداد شدید
مراقبت‌ در منزل‌ برای‌ بیشتر بیماران‌ با دارو، استراحت‌ و تغییر شیوه‌ زندگی‌.
توقف‌ مصرف‌ آسپرین‌ یا داروهای‌ ضد التهاب‌ غیراستروییدی‌
سیگار نكشید.
مدفوع‌ خود را هر روز از لحاظ‌ خونریزی‌ بررسی‌ كنید. اگر مدفوع‌ سیاه‌ باشد، سریعاً به‌ پزشك‌ مراجعه‌ كنید.
جراحی‌ برای‌ برخی‌ بیماران‌ درصورت‌ وجود درد ناگهانی‌ شدید یا سایر علایمی‌ كه‌ به‌ نفع‌ سوراخ‌ شدگی‌ باشند.
   داروها
آنتی‌بیوتیك‌ها برای‌ ریشه‌ كردن‌ عفونت‌ هلیكوباكتر پیلوری‌
ضد اسیدها برای‌ كمك‌ به‌ خنثی‌ كردن‌ اسید بیش‌ از حد معده‌
مسدودكننده‌های‌ 2 H یا مهاركننده‌های‌ پمپ‌ پروتون‌ برای‌ كاهش‌ اسید معده‌ (ممكن‌ است‌ برای‌ برخی‌ از بیماران‌ درمان‌ درازمدت‌ لازم‌ باشد).
داروهایی‌ برای‌ پوشانیدن‌ ناحیه‌ زخم‌
    فعالیت‌
به‌ محض‌ بهبود علایم‌، فعالیت‌های‌ طبیعی‌ خود را از سر بگیرید.
    رژیم‌ غذایی‌
از یك‌ رژیم‌ غذایی‌ متعادل‌ شامل‌ 3 وعده‌ برنامه‌ریزی‌ شده‌ منظم‌ در روز استفاده‌ كنید.
از كافئین‌ و هر غذایی‌ كه‌ به‌ نظر برسد علایم‌ را بدتر كنند، پرهیز كنید.
    در این‌ شرایط‌ به‌ پزشك‌ خود مراجعه‌ نمایید
اگر شما یا عضوی‌ از خانواده‌تان‌ علایم‌ یك‌ زخم‌ را داشته‌ باشید.
اگر استفراغی‌ شروع‌ شود كه‌ خونی‌ باشد یا نمای‌ دانه‌ قهوه‌ داشته‌ باشد.
اگر مدفوع‌، خونی‌، سیاه‌ یا قیری‌ باشد.
اگر اسهال‌ شروع‌ شود كه‌ ممكن‌ است‌ به‌ خاطر ضد اسیدها باشد.
اگر علی‌رغم‌ درمان‌، درد شدید باشد.
اگر به‌ طور غیرطبیعی‌، ضعیف‌ یا رنگ‌ پریده‌ باشید



تاريخ : جمعه چهاردهم بهمن 1390 | 14:3 | نویسنده : مازیار کاهنی

 

دستگاه ساکشن یا دستگاه مکنده

ساکشن یا دستگاه مکنده یکی از وسایل ضروری اتاق عمل محسوب می گردد . برای مکیدن در حین عمل های جراحی مانند ساکشن ترشحات داخل بینی و یا حلق

دستگاه ساکشن یا ثابت است ( ساکشن مرکزی )

دستگاه ساکشن یا متحرک می باشد . ( ساکشن معمولی )

 لوله های ساکشن از جنس پلاستیک ضد جرقه می باشد .

نکات موبوط به دستگاه ساکشن :

در عمل های مغز از قدرت مکندگی کمتر ساکشن باید استفاده نمود .

هنگام پر شدن شیشه های ساکشن به حد علامت گذاری شده روی شیشه ساکشن باید سریع تخلیه شود تا باعث آسیب موتور دستگاه ساکشن نشود .

لازم است قبل از شروع عمل جراحی دستگاه ساکشن را امتحان نمود .

پس از پایان عمل جراحی پرستار سیار باید شیشه دستگاه ساکشن را تخلیه نماید .

در صورت نیاز عدد مندرج روی شیشه دستگاه ساکشن را قبل از تخلیه ثبت کند .



تاريخ : جمعه چهاردهم بهمن 1390 | 14:2 | نویسنده : مازیار کاهنی

 قبلا در پارچه  یا لوله یا بسته الومینیومی .جار یا لوله شیشه ای پیچده شده و پگ می شوند

پارچه ها و کاغذهای پگ باید دو لایه و بدون سوراخ و پارگی باشد

وسایل به روشی پگ شوند که موقع باز کردن انستریل نشوند

فقط سطح داخلی بسته ها استریل است

باید تاریخ پکینگ  و نام وسیله روی ان ثبت شود



تاريخ : جمعه چهاردهم بهمن 1390 | 14:2 | نویسنده : مازیار کاهنی

 

بابکوک : برای گرفتن احشای لوله ای شکل استفاده می شوند .

پنس آلیس : برای گرفتن احشای نرم مانند چربی و زیر جلدی استفاده می نماییم 

پنس کوخر : برای گرفتن احشای سفت مورد استفاده قرار می گیرد

پنست های با دندانه: برای گرفتن پوست مورد استفاده قرار می گیرد

پنس کورد یا شستشو : برای پرپ کردن بیمار مورد استفاده قرار می گیرد

تناکولوم : در جراحی زنان برای گرفتن جسم رحم مورد استفاده قرار می گیرد .

پنس هموستات : پنس رگ گیر می باشد برای گرفتن ورید ها و شریان ها

اکارتور ماله آب یا واله نرم : برای رتاکسیون احشای ترد و شکننده مانند کبد مورد استفاده قرار می گیرد .

کلمپ آلیس : برای کلمپ کردن روده بزرگ مورد استفاده قرار می گیرد

پرفوراتور دستی : برای سوراخ کردن جمجمه مورد استفاده قرار می گیرد

بنت : برای با لا آوردن استخوان شکسته مورد استفاده قرار می گیرد

دسته بیستوری : از شماره ی 2 تا 7 موجود می باشد

تیغه های جراحی : از شماره ی 10 تا 22 موجود می باشد

لان یا استخوان گیر : برای پلاگ گذاری مورد استفاده قرار می گیرد - در عمل های جراحی ارتوپدی کاربرد وسیعی دارد

پنس دیباکی :مورد استفاده در عمل های عروق برای کلمپ کردن عروق بزرگ کاربرد بیشتری دارد

کلمپ دنیس : برای کلمپ کردن روده ها مورد استفاده قرار می گیرد

سر ساکشن فریزر:در جراحی های اعصاب - گوش - حلق و بینی مورد استفاده قرار می گیرد .

اکارتور گلپی : مورد استفاده در عمل های کمر

اره ژیگی :برای بریدن استخوان مورد استفاده قرار می گیرد به خصوص بریدن استخوان جمجمه

اکارتور کلی :در عمل های جراحی شکم مورد استفاده قرار می گیرد

پنس کریسون :: برای بریدن صفحات استخوان مورد استفاده قرار می گیرد

لیسن :برای بریدن استخوان های پهن مورد استفاده قرار می گیرد .

رونژور :در عمل های ارتوپدی برای بریدن استخوان های متراکم مورد استفاده قرار می گیرد

لومن :برای ثابت نگه داشتن پلاک در حین پلاک گذاری مورد استفاده قرار می گیرد

کلمپ مایو رابسون :مورد استفاده در آناستوموز روده

قیچی پاتس :مخصوص جراحی های عروق

سر ساکشن دوشی :- مورد استفاده در عمل های جراحی شکم به خصوص روده ها

اکارتور دیور یا پاشنه کش :: مورد استفاده در جراحی های شکم به خصوص در افراد چاق

اکارتور ریشه :: مورد استفاده در دیسک بین مهره ها -  لامینکتومی

استوتوم :برای بریدن سر استخوان مورد استفاده قرار می گیرد

استیله :مورد استفاده در جراحی های فیستول آنورکتال

اکارتور واژینال :در عمل های هسترواژینال - سر کلاژ مورد استفاده قرار می گیرد

بوژی :در کورتاژ مورد استفاده قرار می گیرد

هسترومتر :برای اندازه گیری فوندوس رحم به کار می رود

کورت :برای تراشیدن بافت استخوانی در ارتوپدی و یا رحم در حین عمل کورتاژ مورد استفاده قرار می گیرد



تاريخ : جمعه چهاردهم بهمن 1390 | 14:0 | نویسنده : مازیار کاهنی

نحوی چیدن میز جراحی

 

 نحوه چیدن میز جراحی برای کاهش زمان عمل جراحی بسیار اهمیت دارد که به این شکل می باشد .

در ابتدا دو عدد دسته بیستوری  که معمولا شامل دسته بیستوری ۳ و ۴ می باشد. پنست بی دندانه . هموستات کج و راست . سه عدد شامل قیچی مایو . متسن بام و قیچی بخیه و دو عدد گاز روی میز مایو قرار می دهیم ( هنگام بریدن پوست با بیستوری مقداری خون می آید که آنها را تمیز می نماییم )

تیغ بیستوری را روی دسته جا بیندازید برای انکار هیچ گاه از دست استفاده نمی کنیم و از سوزن گیر و پنس استفاده می کنیم .

کاسه را از توی بسته استریل خارج کرده و روی میز مایو قرار می دهیم .

گازهای ۴ در ۴ را توسط پرستار سیار یا همان پرستار سیرکولیت شمارش می کنیم  این کار در پایان عمل  هم قبل از بخیه زدن مورد استفاده قرار می گیرد .



تاريخ : جمعه چهاردهم بهمن 1390 | 13:59 | نویسنده : مازیار کاهنی

آموزش کامل تزریقات

 

 

هر روش تزريقي براي نوع بافتي كه دارو در آن تزريق مي‌شود روش واحدي است مشخصات هر بافتي ميزان جذب دارو را معين مي‌كند قبل از تزريق ، پرستار بايد حجم داروي تجويزي مشخصات و غلظت دارو و ساختمان آناتوميكي محل تزريق را بشناسند

ناتواني پرستار در تزريق صحيح دارو ممكن است نتايج منفي به بار آورد. اشتباه در انتخاب محل مناسب تزريق از نظر منطقه آناتوميكي بدن ممكن است منجر به صدمه رسيدن به عصب  و استخوان شود بسياري از مدد جويان خصوصا كودكان از تزريق وحشت دارند اگر پرستار فراموش كند قبل از تزريق دارو به داخل بافت سرنگ را آسپيره كند ممكن است دارو وارد شريان يا وريد شود. تزريق حجم زيادي از دارو در يك محل ممكن است منجر به بروز درد زياد
يا صدمه بافتي گردد.

تزريقات: Administration  of   injection

يك روش رساندن دارو به بدن تزريقات است كه حتما بايد از تكنيكهاي آسپتيك استفاده شود.

پرستار تزريقات را به 4طريق انجام مي‌دهد:

1ـ زير جلدي    SC                              subcutaneous

2ـ داخل عضلهIM                           intramuscular       

3ـ داخل جلديID                                intradermal     

4ـ وريدي      IV                                     intravenous

5ـ تزريق بصورت پانسيون مانند پانسيون مايع نخاعي          SCF

براي اطمينان از اينكه دارو در محل مورد نظر تزريق شود هر كدام از روش‌هاي فوق احتياج به مهارتهاي بخصوصي دارد. اثرات دارو در تزريقات بستگي به ميزان جذب دارو به سرعت توسعه مي‌يابد و پرستار مي‌تواند بدقت عكس العمل مريض را بعد از تزريق مشاهده كند.

 

 وسايل تزريقـات :

سرنگ‌ها و سوزن‌هاي متنوعي وجود دارند، هر كدام براي تزريق حجم معيني از دارو به يك بافت مخصوص طرح ريزي شده‌اند. پرستار بايد تشخيص دهد كه كدام سرنگ و سوزن بهتر مؤثر است.

سرنگ‌ها syrings

سرنگ‌ها داراي يك قسمت استوانه‌اي و يك انتهاي كوچك مي‌باشد كه سوزن به آن وصل مي‌شود داخل اين قسمت استوانه‌‌اي plunger يا پيستون حركت مي‌كند. در بيشتر بيمارستانها
از سرنگ‌هاي
Disposuble «پلاستيكي يكبار مصرف»استفاده مي‌شود. سرنگ‌هاي پلاستيكي يكبار مصرف ارزان بوده و پيستون آنها بخوبي قابل كنترل است. سرنگ‌هاي شيشه‌اي گرانتر هستند و قبل از مصرف بايد استريل شوند.

پرستار محلول را بوسيله آسپيره كردن داخل سرنگ مي‌كند . به اين صورت كه پيستون را بطرف بيرون كشيد در حالي كه سوزن متصل به آن داخل محلول مورد نظر است. در موقع كشيدن محلول مورد نظر پرستار بايد سرنگ را طوري دردست بگيرد كه قسمت خارجي سرنگ و دسته پيستون در دست او باشد  .براي رعايت استريليته پرستار بايد از هرگونه برخورد احتمالي نوك سرنگ به سوزن يا قسمت داخلي سرنگ و تنه پيستون با هر نوع جسم غير استريل
جلوگيري كند.

سرنگ ‌ها در اندازه‌هاي مختلف كه ظرفيت‌هاي 1سي سي تا5 سي سي رادارند. استفاده از سرنگ هاي بزرگتر از 5سي سي غير متداول تر است. سرنگ‌هاي 2تا3 ميلي ليتري براي تزريق عضلاني وزير جلدي مورد نياز است. سرنگ‌هاي بزرگتر موجب ناراحتي بيمار ميگردد.

ميكرودرپ براي تزريق مثلا پني سيلين كريستال بكار برده مي‌شود و بجاي
 آن در سرنگها20cc  تا50ccاستفاده مي‌شود.

سرنگ‌هاي هيپودرميك 5/2تا3 ميلي ليتري معمولا بصورت بسته بندي با سوزن متصل به آن موجود هستند گاهي اوقات ممكن است پرستار بر حسب احتياج شماره سوزن را عوض كند. سرنگ‌هاي هيپودرميك دو نوع مقياس اندازه گيري در طول سرنگ دارند. يكياز اين مقياس‌ها بر حسب «minims» و ديگري بر حسب ميلي ليتر است. هر ميلي ليتر نيز
 به ده قسمت تقسيم مي‌شود.

سرنگ‌هاي انسولين يك ميلي ليتر را در خود جاي مي‌دهند و به واحدهايي درجه بندي مي‌شوند بيشتر سرنگ‌هاي انسولين صد واحدي «100ـU» هستند كه براي استفاده از صد واحد انسولين هستند. هر ميلي ليتر از محلول محتوي 100واحد انسولين است.

همين طور سرنگ‌هاي 40 واحدي «40ـ U» و «80ـU» براي انسولين ها با اين غلظت‌ها وجود دارد.

 

«قسمت هاي مختلف سرنگ و سوزن»

سرنگ‌هاي توبركولين يك استوانه باريك دارند كه سوزن كوچكي به آن وصل است . اين سرنگ ها به   و   ميلي ليتر درجه بندي ميشوند و ظرفيت آنها 1سي سي است، پرستار اين سرنگ ها را براي استفاده از مقادير كم از داروهاي غليظ بكار ميرود: مثل براي انجام تست هاي داخل جلدي  استفاده مي‌شود سرنگ توبركولين همچنين براي آماده كردن مقادير كمي از محلول موردنظر براي كودكان و نوجوانان بكار ميرود. از سرنگ‌هاي بزرگ براي تزريق داروهاي داخل وريدي، يا اضافه كردن مواد دارويي به محلولهاي تزريقي و همچنين براي شستشوي زخم ها يا درناژ لوله‌ها استفاده مي كنند.

سوزن‌ها : NEEDLES   

سوزن ها در بسته بندي جدا وجود ندارند كه بتوان سوزن مورد نظر را انتخاب كرد. بعضي سوزن‌ها همراه با سرنگ استاندارد بصورت بسته بندي شده وجود ندارد . مثل سرنگ‌‌هاي انسولين و تويركولين. جنس بيشتر سوزن‌ها STainless است .اگرچه بعضي از كاتترهاي وريدي پلاستيكي هستند. سوزن ها يكبار مصرف هستند به جز آنهايي كه ازsteel فولاد جراحي ساخته مي‌شوند كه به سرنگ‌هاي شيشه‌اي متصل مي‌شوند.

هر سوزن سه قسمت دارد:

HUb يا قسمتي كه به سرنگ متصل است.

shaft يا تنه سوزن كه به قسمت Hub متصل مي‌شود

BeVel نوك تيز سوزن .

پرستار ممكن است براي متصل كردن سوزن به سرنگ ، Hubرا دردست بگيرد تا مطمئن شود به سرنگ وصل شده است . با وجود اين قسمت تنه و نوك سوزن در همه حال استريل باقي مي‌ماند.

هر سوزن سه ويژگي دارد:

1ـ نوك تيز سوزن       2ـ طول تنه سوزن          3ـ شماره سوزن يا قطر

سوزن هائي كه BeVel آنها كوتاه است براي تزريقات وريدي مناسب هستند چون كه اين سوزن‌ها در مجاورت ديواره‌داخلي وريد با آساني بسته نمي‌شوند. سوزن هايي BeVel,s بلندتري دارند تيز تر هستند كه در تزريقات زير جلدي و عضلاني براي مريض ناراحتي كمتري ايجاد مي‌كنند.

طول سوزن ها از  اينچ تا 5 اينچ متغير است اگر چه بيشتر سوزن هائي كه توسط پرستار كاربرد دارد. وزن هايي با طول 5/1اينچ است. پرستار بر حسب اندازه و وزن مريض و نوع بافتي كه مايع بايد در آن تزريق شود نوع سوزن را انتخاب مي‌كند. در بچه‌ها و افراد لاغر سوزن‌هاي كوتاه تر به كار برده مي‌شود.

 پرستار از سوزن‌هاي بلند معمولا «1تا5/1اينچ » براي تزريقات عضلاني و از سوزن هاي كوتاه معمولاً   تا    اينچ براي تزريقات زير جلدي استفاده مي‌كند.

انتخاب نوع سوزن بر حسب قطر با شماره سوزن ، بسته به غلظت مايعي دارد كه قرار است تزريق شود يك سوزن با شماره 18ـ16براي تزريق خون و فرآورده‌هاي آن مناسب است. سوزن درشت. در تزريق خون و فرآورده‌هاي آن به خاطر اين است كه صدمه كمتري به گلبولهاي قرمزي مي‌رسد. براي تزريقات عضلاني از سوزن هاي شماره 23ـ20استفاده مي‌شود كه باز بستگي به غلظت ماده تزريقي دارد. تزريقات زير جلدي احتياج به سوزن هايي با قطر كمتري دارند (مثلا سوزن شماره25 )، و براي تزريق داخل جلدي سوزن ريزتري مثل سوزن شماره 16 احتياج است.

آماده كردن داروهاي تزريقـي

1ـ آمپول‌ها يا پوكه‌ها: آمپول‌ها شامل دوزهاي انفرادي دارويي به شكل مايع هستند و به اندازه‌هاي مختلف موجود هستند. حجم آنها از 1سي سي تا10 سي سي و يا بيشتر را شامل مي‌شوند يك آمپول معمولا از يك شيشه شفاف كه به يك قسمت تنگ بنام گردن محدود شده و براي كشيدن مايع آمپول اين قسمت بايد جدا شود. خط رنگي كه اطراف گردن آمپول است محلي است كه بدون استفاده از تيغ اره و به آساني شكسته مي‌شود. در صورتي كه آمپول خط رنگي نداشته باشد پرستار بايد از تيغ اره استفاده كند، در هنگام كشيدن مايع آمپول پرستار بايد دقت لازم را رعايت تكنيك آسپتيك بكند و دقت نمايد كه نوك سوزن با سطح خارجي آمپول تماس پيدا نكند. كشيدن مايع بداخل سرنگ به آساني صورت مي‌گيرد.

2ـ ويال‌ها:  ويال‌ها ظرف هاي شيشه‌اي يك دوزي يا چند دوزي هستند. يك درپوش لاستيكي در قسمت بالا دارند . اين قسمت پلاستيكي قبل از مصرف بر ميله يك روپوش فلزي پوشيده شده است ويال‌ها ممكنست شكل جامد يا مايع دارو را داشته باشند. داروهايي كه در صورت محلول ماندن خواص خود را از دست مي‌دهند بصورت پودر ويال قرار مي‌گيرند. اتيكتهاي ويال‌ها نوع حلال و مقدار آنرا مشخص مي‌كنند.

نرمال سالين و آب مقطر استريل حلالهايي  هستند كه بطور معمول در حل كردن ويال‌ها استفاده مي‌شوند. بر خلاف آمپول‌ها كه به آساني در سرنگ كشيده مي‌شوند ويال ها داراي سيستم بوده كه براي بهتر كشيدن مايع درون آن بايد اول مقداري  هوا بداخل آن با سرنگ وارد نمود. عدم وارد نمودن هوا به داخل ويال بعلت خلاء موجود بيرون كشيدن دارو را شكل مي‌كند

براي آماده كردن داروهايي كه بصورت پودرهستند پرستار حلال مورد نظر و مقدار آن را بر حسب برچسب ويال تهيه كرده و بداخل آن تزريق مي‌كنند. بعضي از پودرها به آساني در حلال ، حل مي‌شوند ولي گاهي لازمست كه براي بهتر حل شدن آن، سوزن را بيرون كشيده و آنرا كاملا مخلوط كرد.

عموما تكان دادن و چرخش ويال در حل كردن دارو مؤثر است. بعد از تهيه ويال‌هاي چند دوزي maltidose پرستار برچسبي تهيه كرده كه زمان تهيه و غلظت آن را در هر ميلي ليتر روي آن مشخص مي‌كنند .ويال ‌هاي چند دوزي معمولا احتياج به نگهداري در يخچال دارند.

 

 


انجام تزريقـات Administering   injections

هر راه تزريقي ، بسته به نوع بافتي كه تزريق در آن صورت مي‌گيرد بطور خاصي انجام مي‌شود ويژگيهاي بافتها ميزان جذب داروها و شروع اثر آنها را تحت تأثير قرار مي‌دهد و قبل
 از تزريق يك دارو ، پرستار بايد حجم دارو، خواص دارو (براي مثال مواد محرك ، غلظت) و موقعيت آناتوميكي محل تزريق را بداند (مثلا وضعيت عروق و اعصاب بزرگ). عدم توانايي يك پرستار در انجام تزريقات به نحو احسن، مي‌تواند نتايج معكوس داشته باشد. انتخاب نامناسب محل تزريق ممكنست باعث صدمه يا استخواني در آن ناحيه شود اگر پرستار قبل از تزريق مايع داخل عضله را آسپيره نكند امكان دارد كه سوزن بطور تصادفي در شريان ياوريد قرار گيرد و ايجاد اشكال نمايد. تزريق حجم زيادي از يك محلول باعث درد شديد ناحيه شده و ممكن است
 به ضايعه بافتني موضعي ختم شود. بسياري از بيماران بخصوص بچه‌ها از تزريقات مي‌ترسند . بعضي از بيماران مزمن ممكنست روزانه‌چند تزريق داشته باشند .

پرستار به چند طريق مي‌تواند ناراحتي بيمار را كاهش دهد.

1ـ انتخاب يك سوزن نوك تيز با طول و قطر مناسب.

2ـ انتخاب محل مناسب تزريق و استفاده از مناطق آناتوميك مناسب.

3ـ قبل از تزريق محل تزريق را يخ بگذاريد تا ايجاد بي حسي موضعي كند و از شدت درد بكاهد.

4ـ سوزن را به نرمي و سريع داخل بافت كنيد.

5ـ سرنگ را در حيني كه سوزن در بافت است نگهداريد.

6ـ براي كم كردن سفتي ، عضلات مريض را در وضعيت مناسب قرار دهيد.

7ـ توجه مريض را با صحبت كردن با او يا معطوف كردن فكرش به چيزهاي خوش آيند از تزريق برگردانيد.

8ـ محل تزريق را بعد از تزريق براي چند ثانيه ماساژ دهيد مگر ماساژ دادن ممنوع باشد



تاريخ : جمعه چهاردهم بهمن 1390 | 13:58 | نویسنده : مازیار کاهنی

پوزیشن های جراحی

پوزیشن سوپاین یا دورسال

پوزیشن دمر یا پرون

پوزیشن لیتاتومی

پوزیشن فالرز یا نشسته

پوزیشن جک نایف یا دسته چاقویی

پوزیشن لترال یا به خابیده شده

پوزیشن ترندلنبورگ یا سرازیری

پوزیشن ترندلنورگ معکوس

پوزیشن طاق باز

 

پوزیشن سوپاین :

این وضعیت سوپاین یا دورسال نام دارد .  که در این وضعیت بیمار به پشت خوابانیده می شود و دستهایش در امتداد بدنش قرار می گیرد .

از پوزیشن سوپاین در چه عمل های جراحی استفاده می شود :

در عمل های جراحی عمومی : مانند عمل های جراحی آپاندکتومی . عمل جراحی رزکسیون روده . ماستکتومی . مورد استفاده قرار می گیرد .

عمل های جراحی زنان : مانند عمل های جراحی بستن لوله های رحمی . خارج کردن وریدهای واریسی .عمل های جراحی ارتوپدی مورد استفاده قرار می گیرد

تانسیلکتومی : یا برداشتن لوزه ها

اعمل جراحی گوش : مانند عمل جراحی استاپدکتومی

جراحی های چشمی : عمل جراحی چشم مانند عمل کاتاراکت

پوزیشن دمر یا پرون :

در این وضعیت بیمار به شکم خوابانده می شود و دست هایش در پهلو در امتداد بدن قرار می گیرد .

پوزیشن دمر یا پرون در چه عمل های جراحی استفاده می شود :

پوزیشن دمر یا پرون در عمل جراحی لامینکتومی مورد استفاده قرار می گیرد . همچنین از پوزیشن دمر یا پرون در عمل های جراحی پشت قفسه سینه . عمل جراحی پایلونیدال سینوس مورد استفاده قرار می گیرد .

پوزیشن لترال یا پوزیشن به پهلو خوابیده :

بیمار را به سمتی که نیاز به عمل نیست خوابانیده می شود و سمت دیگر که نیاز به عمل های جراحی دارد در بالا قرار می گیرد .

از پوزیشن لترال یا به پهلو خوابیده در چه عمل های جراحی مورد استفاده قرار می گیرد .

از پوزیشن لترال در عمل جراحی نفرکتومی مورد استفاده قرار می گیرد

پوزیشن لیتاتومی :

در پوزیشن لیتاتومی پاهای بیمار در قسمت مفصل ران و زانو خم می شوند و هر دوپا در یک زمان روی جاپایی قرار می گیرد .

باید دقت شود که زاویه دست با بدن بیش از ۹۰ درجه نباشد .

از پوزیشن لیتاتومی در چه عمل هایی استفاده می شود .

عمل دیلاتاسیون

عمل کورتاژ یا تراشیدن قسمتی از رحم

عمل جراحی هیسترکتومی یا برداشتن رحم

عمل واژینال

عمل خارج کردن لیست بارتولن

عمل جراحی سیستوسکوپی مورد استفاده قرار می گیرد .

دیگر پوزیشن های جراحی شامل :

ترندلنورگ یا پوزیشن سرازیری : در عمل جراحی مثانه

پوزیشن ترندلنبورگ معکوس : در عمل جراحی ناحیه گردن و تیروید

پوزیشن فالرز یا نشسته : در عمل های جراحی مغز و اعصاب مورد استفاده قرار می گیرد .

پوزیشن جک نایف یا دسته چاقویی

پوزیشن طاق باز : مخصوص عمل جراحی مفصل ران



  • دانلود فیلم
  • قالب وبلاگ